Als je zoekt op "hoe schrijf je een goede prompt", vind je ze bij tientallen. Vijf ingrediënten, zeven tips, een formule van rol plus doel plus context plus formaat. Ze kloppen ook, technisch gezien. Toch merk ik dat de mensen die ik ermee spreek er weinig aan hebben. Ik zag het bij een stratenmaker die ik begeleidde: hij vulde de velden in, kreeg een antwoord dat klopte, en gebruikte het niet. Omdat het klopte, maar niet op zijn vraag.
Dit stuk schreef ik in februari als beschouwing. Ik heb het omgeschreven, omdat er geen enkele prompt in stond. Hieronder staan ze wel.
De ene regel
Schrijf, voordat je iets aan een AI vraagt, voor jezelf op wat je met het antwoord gaat doen. Niet wat de AI moet maken, maar wat jij daarna doet. Voor wie is het, wat moet die persoon ermee kunnen, en wat is er mis met wat je nu hebt.
Dat klinkt als een open deur. Het is ook werk dat je toch moet doen. Alleen deed ik het vroeger halverwege het gesprek, als bleek dat het antwoord de verkeerde kant op ging, en dan begon ik opnieuw. Nu doe ik het vooraf. De prompt schrijft zich daarna bijna vanzelf.
Voorbeeld één: een mailwisseling samenvatten
Dit vroeg ik vroeger:
Vat deze mailwisseling samen.
Het antwoord was een nette samenvatting van tien mails, in volgorde, en ik las hem en wist nog steeds niet wat ik moest zeggen. Want de vraag die ik eigenlijk had was een andere. Ik moest die klant bellen.
Ik ga deze klant straks bellen over zijn hostingcontract. Haal uit deze mailwisseling wat hij heeft gevraagd en wat ik al heb toegezegd. In zijn woorden, niet in de mijne, zodat ik hem kan citeren.
Het verschil zit niet in de lengte. Het zit in de eerste zin: wat ik ermee ga doen. Daardoor weet het model wat het moet weglaten, en weglaten is het moeilijkste deel van samenvatten.
Voorbeeld twee: een tekst herschrijven
Herschrijf deze tekst zodat hij beter leest.
Hier krijg je gladde tekst terug. Dezelfde volgorde, dezelfde boodschap, iets soepeler. Dat is wat "beter leest" betekent als je er niets bij zegt. Wat ik eigenlijk wist, maar niet had opgeschreven: de pagina begint over het bedrijf, en de lezer wil weten wat het kost en hoe snel het kan.
Dit is de dienstenpagina van een installateur. De eerste twee alinea's gaan over het bedrijf zelf, en de lezer wil weten wat het kost, hoe snel het kan en of ze te vertrouwen zijn. Herschrijf die twee alinea's vanuit de klant. Hieronder plak ik een pagina van een ander bedrijf waarvan ik de toon goed vind. Neem die toon over, niet de inhoud.
Twee dingen zijn erbij gekomen: wat er mis is met de huidige versie, en een voorbeeld van wat ik wel goed vind. Dat tweede is het sterkste gereedschap dat ik ken. Een model kan niet raden wat jij mooi vindt. Laat het zien, dan hoef je het niet uit te leggen.
Wat je meegeeft weegt zwaarder dan hoe je het vraagt
Dat is wat ik sinds februari het meest ben gaan merken. De prompt zelf werd minder belangrijk. Wat erbij zit werd belangrijker: de oude versie, het voorbeeld, het document waar het antwoord in moet passen, de regels die ik eerder al heb vastgelegd. Wie iets vraagt zonder dat mee te geven, vraagt het model om te gokken. En het gokt overtuigend.
Daarom staat bij mij inmiddels veel van die context in bestanden, zodat ik hem niet elke keer opnieuw hoef in te typen. Hoe ik mijn boodschappen laat doen is daar een klein voorbeeld van: de recepten, de voorraad en mijn voorkeuren staan in bestanden, en de vraag per week is daardoor kort. Elke dag opnieuw beginnen gaat over hetzelfde, maar dan voor je werk.
Wanneer een formule wel helpt
Er is niets mis met rol plus doel plus context plus formaat. Als je net begint, is het een goed geheugensteuntje voor wat je niet wilt vergeten. Zo gebruik ik het zelf ook. Geen sjabloon dat ik invul, wel een lijstje dat ik naloop als een antwoord tegenvalt. Meestal blijkt dan dat ik het doel had overgeslagen.
Wat de formule niet kan, is je vertellen wat je eigenlijk wilt weten. Ze helpt je het te verwoorden zodra je dat weet.
Een goede prompt begint niet met het schrijven van de prompt. Hij begint met de vraag of je weet wat je eigenlijk wil.
